Από το site του super-3 (γιατί όλοι οι οπαδοί δεν είναι χούλιγκαν)

Δολοφόνοι ονείρων...

Είναι ορισμένες φορές που χάνεις τα λόγια σου, που σε πιάνει ένα τρέμουλο, που βουβαίνεσαι ξαφνικά γιατί δεν μπορείς να αρθρώσεις κουβέντα. Δεν σου βγαίνει να πεις τίποτα… Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008 και γυρνούσαμε από την Κρήτη μετά το νικηφόρο αγώνα της ομάδας μας με τον Όφη… Μόλις είχαμε επιβιβαστεί στο πλοίο και είχαμε πιάσει μια γωνιά στο σαλόνι παρακολουθώντας την κρατική τηλεόραση…

Με τη νίκη να έχει έρθει στο τελευταίο λεπτό, χαρούμενοι παρά την κούραση, δεν σκεφτόμασταν το μακρύ ταξίδι του γυρισμού… πίναμε, γελούσαμε, πειράζαμε ο ένας τον άλλο… ίσως να μην «γεμίζει» μερικούς το πάθος και η αγάπη για μια ομάδα, ένα σύλλογο, αλλά ο καθένας από μικρό παιδί «κολλάει» με κάποια συγκριμένα πράγματα. Για κάποια παιδιά λοιπόν το πάθος τους έμελλε να είναι το ποδόσφαιρο και το κυριότερο, αυτή η αγάπη να είναι ανιδιοτελής…

Κι ενώ τα πάντα κυλούσαν «ειδυλλιακά», ξαφνικά η δημόσια ελληνική τηλεόραση διακόπτει το πρόγραμμα της - με αρκετή καθυστέρηση φυσικά - για να μεταδώσει την είδηση… 15 χρονών νεκρός γράφει κυνικά κάτω από τις φιγούρες των δημοσιογράφων που έχουν το θράσος ακόμη κι εκείνη την ώρα ν’ αναφέρουν διάφορα τραγελαφικά και ανύπαρκτα γεγονότα προσπαθώντας να στηρίξουν κάτι το τρομακτικό.

Ανοίγουμε την ένταση της τηλεόρασης και προσπαθούμε να καταλάβουμε τι έχει γίνει. Κανένας δεν έχει συνειδητοποιήσει ακόμη το τι έχει συμβεί. Στο μυαλό μας προσπαθούμε να συλλάβουμε το γεγονός. Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος τ’ όνομα του… δολοφονημένος από πυρά αστυνομικού. Νιώθουμε αμήχανοι γιατί βρισκόμαστε στην μέση ενός πελάγους, ανήμποροι να αντιδράσουμε, να φωνάξουμε. Οι εικόνες από το κέντρο της Αθήνας και άλλων πόλεων κάνουν το μυαλό μας να σκέφτεται χιλιάδες πράγματα…

Το ποτάμι οργής όμως έχει ήδη ξεχειλίσει… η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη, η Πάτρα, το Ηράκλειο φλέγονται στην κυριολεξία… αυθόρμητα, από χιλιάδες κόσμο κι όχι υποκινούμενα όπως αρέσκονται να λένε πολλοί. Άλλωστε και το 73’ προβοκάτορες δεν τους λέγανε; Πολλοί - απ’ αυτή την φάρα των όμορφα ντυμένων με την μαύρη ψυχή - απ’ την πρώτη κιόλας στιγμή της εξέγερσης (γιατί περί εξέγερσης επρόκειτο) δεν σέβονται ούτε την μόλις λίγων ωρών δολοφονία του μικρού Αλέξανδρου και ασελγούν με τις προκλητικές δηλώσεις τους.

Ξαφνικά, την εν ψυχρώ δολοφονία ενός 15χρονου παιδιού από έναν αστυνομικό την παραμερίζουν (!) για να αναλωθούν σε κριτική κατά των… «κουκουλοφόρων»…. Ένα σύνθημα όμως γραμμένο με σπρέι σε κάποιο τοίχο λίγα μόλις μέτρα από τον τόπο δολοφονίας του μικρού Αλέξανδρου αποκαθιστά την τάξη… ΕΜΕΙΣ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΖΩΕΣ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΣΠΑΣΜΕΝΕΣ ΒΙΤΡΙΝΕΣ… Τι ανόητος συμψηφισμός…

Αν μετά από ένα τέτοιο γεγονός τα αντανακλαστικά της κοινωνίας ήταν τέτοια που δεν είχε κουνηθεί φύλλο τότε θα μιλούσαμε για τον ορισμό της αποχαύνωσης… Η κοινωνική έκρηξη είναι υγιής αντίδραση μιας μερίδας ανθρώπων που διαμαρτύρεται, που οργίζεται, που φωνάζει, που νιώθει, που έχει αισθήματα, που έχει ακόμη ψήγματα ανθρωπιάς… μπορεί μερικές φορές να κάνει και λάθη αλλά - το κυριότερο - παλεύει για τα δικαιώματα της, δεν στρογγυλοκάθεται στην πολυθρόνα της…

Φτάνουμε κατάκοποι την επόμενη μέρα στην Θεσσαλονίκη. Οι πορείες θα συνεχιστούν για πολλές ημέρες ακόμη και αυτή την φορά είμαστε εδώ για να ενώσουμε τις φωνές μας με όλους όσους έχουν λίγη αξιοπρέπεια ακόμη στο βάθος της καρδιάς τους. Μαθητές πολιορκούν αστυνομικά τμήματα, νέοι, γέροι, γυναίκες παιδιά δίνουν ραντεβού καθημερινά στους δρόμους και η κοινωνική έκρηξη που διαδραματίζεται μυρίζει έντονα Παρίσι…

Δεν είχε περάσει πολύ καιρός από τότε που δύο νεαροί μετανάστες, ο 17χρονος Ζιεντ και ο 15χρονος Μπουνά τρομαγμένοι προσπαθούσαν να αποφύγουν τα μπλόκα της αστυνομίας και αναγκάστηκαν να σκαρφαλώσουν την ηλεκτροφόρα περίφραξη ενός υποσταθμού με αποτέλεσμα να χάσουν την ζωή τους.

Μόλις είχαν τελειώσει ένα ποδοσφαιρικό ματσάκι με τους φίλους τους και επέστρεφαν σπίτι τους όταν στα πρόσωπα τους η γαλλική αστυνομία «ανακάλυψε» τους «τρομοκράτες»…. Βλέπετε η αστυνομία και η κρατική καταστολή είναι ίδια παντού…

Σε μια κοινωνία που ζέχνει από κατάφωρες αδικίες, που αστυνομοκρατείται σε σημείο υστερίας θυμίζοντας παλαιότερα καθεστώτα (μόνο ο μανδύας άλλαξε), που οι πολιτικοί, οι αστυνομικοί και όσοι αποτελούν μέλη αυτού του εκτρώματος που λέγεται κράτος απολαμβάνουν ασυλίας, ευτυχώς υπάρχουν και κάποιοι που υψώνουν το ανάστημα τους…

Μια συγγνώμη από τον αμετανόητο δολοφόνο αστυνομικό σίγουρα δεν θα ήταν αρκετή. Από ‘σένα όμως Αλέξανδρε Γρηγορόπουλε, όπου κι αν βρίσκεσαι, νιώθουμε την ανάγκη να ζητήσουμε συγγνώμη από τα βάθη της καρδιάς μας…

Συγγνώμη γιατί ακόμη και λίγες ώρες μετά την δολοφονία σου υπήρχαν άνθρωποι (;) ανόητοι που κηλίδωσαν τη μνήμη σου. Συγγνώμη που σ’ αυτή την έρμη χώρα που ζούμε, ένστολοι, υψηλά ιστάμενοι και όλοι όσοι συγκροτούν ένα παζλ βρωμιάς και δυσωδίας απολαμβάνουν προκλητικής ασυλίας και οι δικογραφίες τους συχνά-πυκνά μπαίνουν στα αρχεία.

Συγγνώμη που μερικοί προσπαθούν να προσδώσουν στις εν ψυχρώ δολοφονίες ένα άλλο όνομα, πιο εξωραϊσμένο: εξοστρακισμό το λένε... Συγγνώμη που τα παιδικά σου όνειρα χάθηκαν σε μια στιγμή.

Τι παράλογος κόσμος θα πουν μερικοί. Όχι φίλοι μας, δεν είναι ο κόσμος παράλογος. Οι άνθρωποι τον κάνουν παράλογο.

6/12/08: Αλέξανδρε δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ

ΕΛΛΑΔΑ: ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ ΕΙΝ’ Η ΜΟΝΗ ΣΟΥ ΕΛΠΙΔΑ