Χρόνια είχε να μου αρέσει τόσο πολύ ένας δίσκος νέου καλλιτέχνη, που να τον ακούω για μέρες από την αρχή μέχρι το τέλος. Αν θυμάμαι καλά την τελευταία φορά ήταν το "παραμύθι με λυπημένο τέλος" του Μ. Πασχαλίδη.Τέλος πάντων. Εδώ έχουμε ένα δίσκο, ο οποίος τα έχει όλα. Soul, jazz, funky, reggae, blues και ότι άλλο βάζει ο νους σας. Ένας δίσκος φρέσκος, δυνατός, κεφάτος (και ας λέει η Ιωάννα ότι είναι για teenager, πρόβλημα δικό της που μεγάλωσε). Ένας ερμηνευτής με κέφι, ζωντάνια, εκφραστικότητα και σίγουρα νοιώθει αυτά που τραγουδάει. Είναι ο Λεωνίδας Μπαλάφας, νικητής του fame story 4 (αυτό το έμαθα ευτυχώς αφού άκουσα τον δίσκο, γιατί ίσως να με είχε προκαταβάλει αρνητικά) και θέλω να πιστεύω ότι θα είναι για πολύ καιρό ακόμα εδώ.
Πάντα τέτοια Λεωνίδα και καλή τύχη...
Υ.Γ. Έχει βγάλει και ένα cd-single με 5 τραγούδια το οποίο δεν έχω ακούσει ακόμα και έχει τίτλο "ο Λεωνίδας και οι πότες".
Υ.Γ. Πρόλαβε και έκανε και μία συμμετοχή στον δίσκο του Μ.Ξυδούς "Τα αστέρια θα είναι πάντα μακριά".
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου