Ο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΟΥΣ...

Θα σας πω σήμερα μία ιστορία από τον στρατό, αν και οι μόνες ιστορίες που σιχαίνομαι και βαριέμαι να ακούω είναι αυτές ακριβώς.
Σε μία μονάδα παραμεθόρια, στην εξωτική Κομοτηνή, ήταν ένα τάγμα στο οποίο κυλούσαν όλα ομαλά και ήσυχα. Το πρωί αναφορά, μετά εκπαίδευση ή αγγαρεία, φαγητό, ύπνο μεσημεριανό το καλοκαίρι κτλ κτλ κτλ. Στο τάγμα όμως αυτό υπηρετούσαν και 5-6 παλληκάρια (θέλεις να τους πεις αναρχικούς, θέλεις αριστερούς, πάντως δεν είχαν ούτε τρία ματια, ούτε δύο κεφάλια) τα οποία δεν γουστάραν και πολύ εξουσία, διαταγές, προβατοποίηση και τέτοια. Το συζητούσαν λοιπόν αρκετά συχνά στις εξόδους τους και έλεγαν μεταξύ τους ότι τους ενοχλούσε πολύ. Έλεγαν ότι δεν τους άρεσε, αλλά που θα πάει θα περάσει ο καιρός και θα απολυθούν και θα ησυχάσουν από αυτές τις μ@λ@κίες...
Ένα φθινοπωρινό βράδυ, ο ένας από αυτούς, είχε σκοπιά "γερμανικό" 2-4. Η ώρα δεν περνούσε... Το walkman δεν μπορούσε να κάνει την ώρα να περάσει γρήγορα, ήταν και εκείνη η βροχή που τα έκανε όλα να μοιάζουν με slow-motion. Στο μυαλό του γυρόφερνε η κουβέντα που είχαν το απόγευμα στο καψιμί. Τότε του ήρθε η ιδέα και βγάζοντας την ξιφολόγχη από το όπλο, άρχισε να σκαλίζει στους τοίχους της σκοπιάς. Ήταν μόνο τρεις λέξεις, αλλά έκαναν την σκοπιά να λάμπει μες την βροχερή νύχτα.
"ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΕ - ΑΡΝΗΘΕΙΤΕ - ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ"
Την επόμενη μέρα στην αναφορά, ο διοικητής, άφριζε και εξαπολούσε απειλές προς πάσα κατεύθυνση λέγοντας ότι αυτά τα γράφουν αναρχικοί και ότι στην μονάδα μας εμείς δεν έχουμε τέτοια στοιχεία και άλλες τέτοιες παπαριές. Οι 6 φίλοι κοιτάχτηκαν και χαμογέλασαν ικανοποιημένοι. Δεν είχε σημασία ποιός το έκανε, σημασία είχε ότι πρώτη φορά βλέπαν τους καραβανάδες(και κατ'επέκταση την εξουσία) να είναι εκτός εαυτού και να φοβούνται. Γιατί αυτός είναι ο χειρότερός τους εφιάλτης...
Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΛΥΚΟΙ!!!
Καληνύχτα τους και
καλημέρα μας...