Επειδή είναι τρεις, είπα να πάω τρεις φορές. Και τους άκουσα τρεις φορές, μάλλον τους απόλαυσα τρεις φορές (σίγουρα τώρα ο αδερφός μου δαγκώνει το πληκτρολόγιο από την ζήλεια). Τι να πει κανείς... Για τον εκπληκτικό κύριο Μικρούτσικο, για τον πάντα φοβερό Μίλτο ή για την φανταστική Ρίτα; Μας μάγεψαν και δεν το λέω μόνο εγώ που δεν είμαι και ο πιο αντικειμενικός κριτής γιατί τους λατρεύω και τους τρεις, το λένε όλοι όσοι πήγαμε μαζί και τους είδαμε. Μακάρι να αποτυπωθεί και σε cd. Μία παράσταση τριων και πλέον ωρών, που όταν τελείωνε νόμιζες ότι κάνουν διάλειμα και έχει τουλάχιστον άλλο τόσο.
Αν πρέπει να ξεχωρίσω κάτι από την παράσταση, θα έλεγα τρεις στιγμές που θα μου μείνουν για πάντα τυπωμένες στην μνήμη και στην καρδιά μου.
Τον Θάνο Μικρούτσικο μόνο πάνω στην σκηνή, να παίζει στο πιάνο το αστέρι του βοριά (αυτό έγινε μόνο την πρώτη φορά, γιαυτό αν πάτε να τον δείτε στην Αθήνα να κάνετε ησυχία σε αυτό το σημείο, αλλιώς θα "τα πάρει" και δεν θα το παίξει) και στην συνέχεια τους εφτά νάνους στο s/s cyrenia,
τον Μίλτο να ερμηνεύει φανταστικά την δίκοπη ζωή και να ανατριχιάζουν και οι πέτρες του μύλου, και
την Ρίτα να τραγουδάει almodovar και να δίνει νέα πνοή στην "Ελένη" του Θάνου.
Πάντα τέτοια παιδιά...
Σας Ευχαριστούμε...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου