Τάσος Λειβαδίτης
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους ,
θα φωνάξεις
τα χείλη σου θα ματώσουν απ' τις φωνές
Το πρόσωπό σου θα ματώσει απ' τις σφαίρες
μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου
θα ' ναι μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.
Κάθε χειρονομία σου
θα 'ναι για να γκρεμίζει την αδικία.
Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις,
ούτε στιγμή να ξεχαστείς.
Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε.
Μια στιγμή αν ξεχαστείς,
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται στη δίνη του πολέμου,
έτσι και σταματήσεις για μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη απ' τις φωτιές.
Δεν έχεις καιρό,
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις για να ζήσουν οι άλλοι.
Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να στέκεσαι μπρος στα ντουφέκια!
Αφιερωμένο στους απεργούς τις 13 Φλεβάρη του 2008
Άραγε ο σύντροφος Τσίπρας θα είναι στην συγκέντρωση; και αν είναι, με ποιά συγκέντρωση θα είναι; Με την πουλημένη ηγεσία της ΓΣΕΕ ή με τους απεργούς;
6 σχόλια:
Μεγάλα λόγια στα πλαίσια μιας προπαγάνδας που προσπαθεί να ασκήσει στο θύμα της ψυχολογική βία ανάμεικτη με ασθήματα ενοχών.
Αν δεν είσαι άνθρωπος όταν δεν θυσιάζεσαι για τους άλλους τότε εξ ίσου δεν είναι άνθρωποι οι άλλοι που δεν θυσιάζονται για σένα. Ας ψοφήσουμε όλοι λοιπόν για να γίνουμε άνθρωποι κατά τα λεγόμενα του μεγαλόστομου αυτού ποιήματος. Θα σώσουμε έτσι και τον πλανήτη από την ρυπαρότητά μας, χωρίς να χρειστεί να γινόμαστε έρμαια και υποχείρια του καθενός που επικαλείται την ειρήνη και τη δικαιοσύνη για να ικανοποιήσει τους στόχους του.
Εμένα πάλι με συγκινεί πολύ αυτό το ποιήμα και θαυμάζω όλους τους ανθρώπους που "θυσιάζονται" για κάποιο σκοπό, για τα ιδανικά τους και γι' αυτά που αγαπούν. Δεν είναι θυσία για μένα, είναι μονόδρομος. Μακάρι να μπορέσω κι εγώ και ο καθένας μας να κάνουμε πράξη αυτά τα λόγια.
Εγώ γαρ φοβερόν είναι φημί τον πόλεμον, ού μην ούτω γε φοβερόν ώστε παν υπομένειν χάριν του μη προσδέξασθαι πόλεμον, επεί τι και θρασύνομεν την ισηγορίαν και παρρησίαν και το της ελευθερίας όνομα πάντες, εί μηδέν έσται προυργιαίτερον της ειρήνης; ...
Ειρήνη γαρ μετά του δικαίου και πρέποντος κάλλιστόν εστι κτήμα και λυσιτελέστον, μετά δε κακίας ή δειλίας επονειδίστου πάντων αίσχιστον και βλαβερότατον.
Πολύβιος
δηλαδή:
Εγώ μεν νομίζω οτι ο πόλεμος είναι κάτι φοβερό, όμως όχι τόσο φοβερό ώστε να υπομένει κανείς οτιδήποτε προκειμένου να μη δεχτεί πόλεμο. Άλλωστε, γιατί υποστηρίζουμε με θάρρος το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου και της έκφρασης γνώμης και της ελευθερίας το όνομα, αν δεν υπάρχει τίποτα επωφελέστερο απ' την ειρήνη;
Διότι η ειρήνη, όταν μεν συνοδεύεται από το δίκαιο και το πρέπον, είναι το ωραιότερο και επωφελέστερο απόκτημα του ανθρώπου, όταν όμως συνυπάρχει με την ειρήνη η κακία και την επονείδιστη δειλία, τότε είναι το χειρότερο και το επιβλαβέστερο απ' όλα.
Αυτά από τον Πολύβιο. Από εμένα τώρα, αυτό το ποίημα μου φαίνεται πως γράφτηκε απευθυνόμενο σε εκείνα τα μέλη του κόμματος που θέλησαν να συνεχίσουν τη ζωή τους και αποσκοπούσε να τους εμποδίσει να φύγουν απ' το μαντρί.
Και εμένα με ενοχλούν αφάνταστα οι προτροπές στο ποίημα. Δεν έχει κανείς το δικαίωμα να προτρέπει τους άλλους τι πρέπει να κάνουν ή να μην κάνουν για να λέγονται ... άνθρωποι. Και ακόμα περισσότερο να ισχυρίζεται οτι για να είσαι άνθρωπος πρέπει να πεθάνεις για να ζήσουν οι άλλοι, "απαγορεύει" να διαθέσεις χρόνο για τον εαυτό σου, να ονειρευτείς, βασικά χαρακτηριστικά δηλαδή του ανθρώπου (αυτοσυντήρηση, φροντίδα για τον εαυτό, επιθυμίες για το μέλλον)...
Και αυτός που θυσιάζεται για άλλους (και όχι για όλους τους άλλους), όπως ένας γονιός για τα παιδιά του, αλλά και αυτός που δεν το κάνει, είναι εξ ίσου άνθρωποι για μένα. Αυτός όμως που θέλει να επιβάλει στους άλλους πώς πρέπει να ζήσουν για να λέγοντια άνθρωποι, μάλλον είναι ο ίδιος που έχει ξεφύγει ... ως άνθρωπος!
Συμφωνώ λοιπόν με τον χαρκτηρισμό "ψυχολογική βία ανάμικτη με αισθήματα ενοχών" για αυτό το ποίημα.
ωραία τα φιλολογικά σας σχόλια!
...στον καναπέ σας τώρα να λιμάρετε τα νύχια σας!
maria deli,
έχεις πολύ πλούσια "επιχειρήματα". Μπράβο!
εμενα παντως με συγκινει. δεν μιλαει για ολους τους ανθρωπους μιλαει για τους ανθρωπους που επιλεγοθν να ζησουν ετσι. Που επιλεγουν να δινουν και τη ζωη τους με ολες της ενοιες για το καλο της ανθρωποτητας. Δεν γραφτηκε για να γεμισει τυψεις αυτους που δεν θελουν 'η δεν μπορουν να ζησουν ετσι, αλλωστε αυτος ο τροπος ζωης ειναι μονο για λιγους, γραφτηκε για να θυμησει τους ανθρωπους αυτους οτι οταν επιλεγεις καποιον δρομο δεν υπαρχουν πισωγυρισματα γραφτηκε για να μας διξει ακομα οτι υπαρχει και αλλος τροπος ζωης ο αλτουστικος ο δυναμικος αλλα και ποσο δυσκολος ειναι ο δρομος αυτος.
Το ποιημα δεν εχει γραφτει οπως αναφερθηκε για να επιβαλει στους αλλους πως να ζησουν αλλα για να τους διξει οτι καποιοι καπου ζουν ετσι για μας και δεν πρεπει να τους ξεχναμε, ουτε βεβαια να τους κανουμε θεους, απλος να μην ξεχναμε και να ειμαστε σε εγρυγορση γιατι καπου καποτε μπορει να χριαστει να λειτουργισουμε και εμεις ετσι.
Δημοσίευση σχολίου