Ανήκουμε στη μεριά των πολλώνΑπό τότε που ο καθένας από εμάς θυμάται τον εαυτό του, η Ελλάδα ήταν ένα «απέραντο φρενοκομείο» και ένα «μπουρ…έλο» χωρίς αρχή και τέλος.
Σπαραγμοί μεταξύ «πολιτικών ανδρών» που το μόνο που τους ενδιαφέρει διαχρονικά είναι η ρεμούλα και η καλοζωία, πάντα με την ασπίδα της ασυλίας που τους προσφέρει ο νόμος, αδιάκοπη μετατόπιση των ευθυνών ώστε να φύγουν από τη «δική μας καμπούρα», μόνιμα προβλήματα κάθε φύσης (μισθοί, συντάξεις, περίθαλψη, εγκληματικότητα, ανισονομία αποφάσεων και τιμωριών και άλλα πολλά) για την πλειοψηφία του κόσμου και μόνιμη καλοπέραση για τους «λίγους και εκλεκτούς».
Τις τελευταίες ώρες η χώρα έχει γίνει πρώτο θέμα σε όλα τα ειδησεογραφικά δίκτυα παγκοσμίως, όχι επειδή έχει πέσει ήδη στον γκρεμό και προσπαθεί να πιάσει ένα κλαδί για να σωθεί, αλλά επειδή μια χούφτα ανόητοι και με άχυρα στο μυαλό κατόρθωσαν να αμαυρώσουν τη μεγαλύτερη πορεία διαμαρτυρίας που έχει γίνει ποτέ στη σύγχρονη Ελλάδα, στις χειρότερες στιγμές που αυτή έχει βιώσει εδώ και δεκαετίες.
Ο θάνατος, η δολοφονία, όπως θέλετε ονομάστε το, τριών ανθρώπων στην Αθήνα, έγινε πρώτο θέμα παντού, με αποτέλεσμα τούτη την ώρα κανείς να μη μιλάει για τα λαμόγια, τους κλέφτες, τους απατεώνες, τους ψεύτες και όσους τέλος πάντων οδήγησαν τη χώρα «πολλούς βαθμούς υπό το μηδέν».
Κάπως έτσι δεν είχε γίνει, άλλωστε, και με τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου; Όταν κάποιοι ανεγκέφαλοι άρχισαν να καταστρέφουν τις περιουσίες του απλού κοσμάκη που ζει για το μεροκάματο, οι μεγαλοσχήμονες στην πλειοψηφία των ΜΜΕ στράφηκαν εναντίον όλων όσων διαμαρτύρονταν για τη βαναυσότητα της εξουσίας, τσουβαλιάζοντας χιλιάδες κόσμου και χιλιάδες παιδιών και νεαρών ατόμων που στο πρόσωπο του Αλέξανδρου έβλεπαν τον δικό τους εαυτό και τη δική τους μάχη για ζωή μέσα σε μια βρώμικη και άπληστη κοινωνία.
Κάπως έτσι, άλλωστε, δεν γίνεται πάντα και στη μικρογραφία της κοινωνίας μας, στο ποδόσφαιρο; Όταν κάποιοι ανεγκέφαλοι φορούν κράνη και αρματώνονται με στόχο να χτυπήσουν τον αντίπαλο οπαδό στο όνομα της οπαδικής κόντρας – λες και οπαδική κόντρα σημαίνει να βγαίνεις στο δρόμο με ένα όπλο κι όποιον πάρει ο Χάρος – οι απανταχού φωστήρες ξεχνούν τα στημένα ματς, τους «πιασμένους» διαιτητές, τους απατεώνες παράγοντες και τα γήπεδα που θυμίζουν στάβλους του αισχίστου είδους, «κουνώντας επιδεικτικά το δάχτυλο» και ζητώντας τη διάλυση των συνδέσμων, την απαγόρευση των μετακινήσεων, την εξόντωση των ομάδων και τρέχα γύρευε τι άλλο.
ΜΠΟΥΡ…ΕΛΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΣΕ ΜΠΟΥΡ…ΕΛΟ ΚΡΑΤΟΣ…!!!
Αυτή είναι η κατάσταση που επικρατεί στη χώρα που ζούμε, στη χώρα που γέννησε έννοιες όπως ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΚΟΤΗΤΑ, ΜΑΧΗΤΙΚΟΤΗΤΑ, αλλά στο πέρασμα των χρόνων τα κάθε είδους «κουμάντα» την έχουν καταντήσει ένα κλοτσοσκούφι που σέρνεται στις λάσπες και προσπαθεί να βρει την άκρη πρώτα να σταθεί όρθιο, μετά να καθαρίσει από τις βρωμιές και στο τέλος να πάρει έναν πιο ήσυχο, γαλήνιο και καθαρό δρόμο.
Καλό κουράγιο σε όσους αγωνίζονται, για ό,τι και να είναι αυτό. Καλό κουράγιο σε όσους δεν συμβιβάζονται, σε όσους ονειρεύονται ένα καλύτερο αύριο, σε όσους δεν σκύβουν το κεφάλι, αλλά υψώνουν τη γροθιά. Γιατί σε τελική ανάλυση, ποτέ στην ιστορία δεν μπόρεσαν οι λίγοι να επιβληθούν των πολλών. Ας συνειδητοποιήσουμε όλοι ότι ανήκουμε στη μεριά των πολλών, σε κάθε τομέα της ζωής μας, όπου η μειοψηφία προσπαθεί να «καβαλήσει» την πλειοψηφία.
ΑΡΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ FAMILIA SUPER 3